જીંદગી અમથી ગુમાવી'તી તને

બારના ભાવે ઉઠાવી'તી તને,
જાત આખર મેં ફગાવી'તી તને.

પાનખર આવી અને ગઈ આંખમાં,
ફૂલથી કેવી સજાવી'તી તને.

ઝૂલફોમાં રોજ ઝળકે એમ મેં,
જીંદગી અમથી ગુમાવી'તી તને.

કાગળો થોડા પડે લખવા હવે,
કેટલા વખતે છુપાવી'તી તને.

ભીતરે આવી જશે લાગણી,
ક્યાંક વાતોમાં મનાવી'તી તને.

-કાંતિ વાછાણી (22-05-12)

જીવાય છે ઘાતમાં

લાભ દેખાય છે વાતમા,
એવુ ડોકાય છે જાતમા,

આંખ ખુલી અજાણે પછી,
ક્યાં રહેવાય છે નાતમાં.

વિષય વાસના આખરે,
તોય કે'વાય છે જાતમાં.

આવતી કાલની મોજ લે,
ભાગ્ય છલકાય છે રાતમાં.

ક્યાં જશો ? છળ કરીને હવે,
એમ જીવાય છે ઘાતમાં.

ચાલ એવો વલોપાત દે,
ના સહેવાય છે જ્ઞાતમાં.

કાંતિ વાછાણી ૧૮-૦૫-૨૦૧૨

લિસોટા ગમી જાય છે

સાંજનો આ નશો કૈ શમી જાય છે,
તોય કારણ વગર એ ગમી જાય છે.

રાતના અંધકારે દિવાનો થશે.
આખરે ચેતનાઓ ભમી જાય છે.

વેદનાઓ તમારે જ માથે પડી,
ભીતરે ડાઘ કેવા ખમી જાય છે.

રંગની આ મનોરમ દશાઓ બને,
એ પહેલા લિસોટા ગમી જાય છે.

આથમે કોઈ સોબત અજાણી બની,
લાગભાગે પછી તો નમી જાય છે.

-કાંતિ વાછાણી (૨૭-૦૪-૨૦૧૨)

હવે શક્યતા નથી

રસ્તે ફરી મળાય, હવે શક્યતા નથી,
ચિન્હો જુદા રખાય, હવે શક્યતા નથી.

તણખો ભલે મશાલ બની આગ ઓકશે.
તે ખ્યાલને મપાય, હવે શક્યતા નથી,

જોયા પછી સુઝે અક્ષર ધારદાર કૈ,
ટહુકા લખો બધાય, હવે શક્યતા નથી.

આભાસ હોય છે મઘમઘતા કિસ્સા તણો,
આ ચાલ કૈ ફંટાય, હવે શક્યતા નથી.

ભીંજાય એમ શબ્દ અનોખા લખી ગયા,
લ્યો 'કાન' એ બનાય, હવે શક્યતા નથી.

કાંતિ વાછાણી
૧૪-૦૧-૨૦૧૨ ગાગાલ ગાલગાલ લગાગાલ ગાલગા

ટહુકા મોસમના.

લખી દીધા અમારે નામ ટહુકા મોસમના,
અને કેવા થયા બદનામ ટહુકા મોસમના.

અનેરી મોજ માણી છે સવારે ફૂલોએ,
પતંગીયા લખે છે આમ ટહુકા મોસમના.

દિશાઓ નૂર બદલે તે પહેલા શબ્દો ઝૂરે,
પછી ઝાકળ બને છે જામ ટહુકા મોસમના.

ઘણાયે કારણો જોવા મળે છે જેના ખોળે,
અનિલ આંખે મળે છે આમ ટહુકા મોસમના.

ધરાને ક્યાં મળે શ્યામલ છવાયેલી આભા,
ગમે છે તોય એનું નામ ટહુકા મોસમના.


- કાંતિ વાછાણી

નજરથી

[વસંતતિલકા]
જોયા હશે નજરથી છલકાય લેવા,
ને આંખથી સહજમાં મલકાય એવા;
હા એજ તો સમયના સ્મરણે ચડેલા,
કેવા પ્રિયે સરળ તોય જુદા પડેલા.

થાશે મનોમન તલાશ ભલે અમારી,
ત્યાં લાગણી અવ મુખે ઉચ્ચરે વાણી;
ધીમા કસૂંબલ નશા ન ઉરે ચડેલા,
કેવા પ્રિયે અમ પંખી સપને જડેલા.

આઠે પહોર અજવાશ ભરી અજાણે,
તેવે સમે નયન શોભિત થૈ પિછાણે;
તે યાદના કરજમાં ન સંધાય મારે,
એ આખરે ગગનમાંય ખુલા પડેલા.

નોખું થશે નભ નિખાર રંગાઇ જાણે,
એવા સમે નવ ધરે મુજ વેણ ભારે.

-કાંતિ વાછાણી
૩-૦૭-૨૦૧૧

ગીત

મઘમઘતી મંજરીને મહેકાવતી આ ડાળ ઝૂલે સજની,
ક્યાક ટહુકા મધુરા લહેકાવતી આ કોયલ બોલે સજની.

અદકેરુ આયખુ ને વાત નિરાળી,
આ પાનખરના ઉજરડે રાત વિતાવુ,
આ અજવાળાને કાયામાં બાંધી,
એવી મોઘમ વસંતે જાત સતાવું.

લ્યો પળપળને છલકાવતી આ સુવાસ ખૂલે સજની,
મઘમઘતી મંજરીને મહેકાવતી આ ડાળ ઝૂલે સજની,

કોરુ મન બુંદ બુંદથી જાય પલળી,
એવા અનુભવે સ્પર્શી જાત વિતાવું.
આંખોમાં બાંધુ માયાને ઉજળી,
સતત વહેતા પ્રવાહે જાત વિતાવું.

આ ભીંની યાદોને દોહરવતી આ સુવાસ ખૂલે સજની,
મઘમઘતી મંજરીને મહેકાવતી આ ડાળ ઝૂલે સજની,


-કાંતિ વાછાણી
૨૧-૦૬-૨૦૧૧