તારી યાદ

દિવસો કાંઈ વિત્યા તારી યાદનાં,
ગુલમહોર ખિલ્યા તારી યાદનાં.

દિલમાં કોઇના સંતાપ જાગાવશે
કોમળ કિરણો ફૂટ્યા તારી યાદનાં.

રળીયામણી વાતોના નિઃસાસા લૈ
રોમાંચના સંભારણા તારી યાદનાં.

ચાંદ વાદળોમાં સંતાકુકડી કરે
તેના કોમળ કિરણો તારી યાદનાં.

પાંદડા પવન ફેંકે થઈ વિંઝણો
પંખીઓ ટહુક્યા તારી યાદનાં.

પ્રભાતે મનોહર રંગોળી જોય
ઉષાનાં રંગો જાણે તારી યાદનાં.

કાંતિ વાછાણી

કવિતાને લખી.

કલમને આંસુમાં બોળીને લખી
કવિતા પ્રિતમાં જબોળીને લખી.

ખબર હોય અંધારા અણસારની
તેમ રસપ્રદ વાત ઢોળીને લખી.

આસપાસ સગપણ સંકેલાય છે
તેજ સમયે વાત વખોળીને લખી.

પહેલા જેવા અણસાર નથી
ભલે છતાં વેદના ઢંઢોળીને લખી.

લગાતાર ખાલીપામાં ગુંચવે
તેવી જ વ્યથા વખોળીને લખી.

સમી સાંજના શ્ર્વાસ અટવાય છે
એજ દુર્દશાઓ ખોળીને લખી.

કાંતિ વાછાણી
૧૨-૦૫-૦૯

કયાં ઓળખાય છે.

અજ્ઞાનતા આંખોમાં કયાં ઓળખાય છે
આપ મેળે સબંધો કયાં ઓળખાય છે.

આશિકનો રસ્તો અજાણતામાં ફંટાય છે
તેવો કોઇ અણસાર કયાં ઓળખાય છે.

કોલાહલમાં શબ્દોના શોર સંકેલાય છે
મનના મૃગની માયા કયાં ઓળખાય છે.

નિરવ વાયુ લહરીમાં બુલબુલ બોલે છે
સહજ થયેલી વેદના કયાં ઓળખાય છે.

છતાં ભીતરના અંધારા કેવા મુલાયમ છે
તોય આંખોમાં આંસુઓ કયાં ઓળખાય છે.

સમયના વેગમાં રેતી સરકતી જાય છે
અભિલાષાના પડઘાઓ કયાં ઓળખાય છે.

મધુવનની મહેક જાણી છતા અજાણી છે
રુવાડે રુવાડે વસંત કયાં ઓળખાય છે.

કાંતિ વાછાણી

એક ક્ષણ

કલ્પનાનાં આભમાં ઉમંગ એક સિતારો,
અચાનક ઝળકતો ખરી પડ્યો એક તારો.

નિજાનંદમાં ઈચ્છાઓનો સાગર છલકતો
ભરતી ઓટના સગપણનો એક વરતારો.

ઉંડે ઉંડે વિસ્મયથી ચીરાયેલા અતીતમાં
કેમ લાગણીના બખીયાનો એક વિસ્તારો ?

આ મૌન વચ્ચે શબ્દો ક્યાંક સરી પડે તો
આંખમાં ઓગળી ગયેલી ક્ષણ એક વિચારો.

કોઈ પ્યાસી નજરે જોતુ હૈયાનાં અંધકારમાં
ક્યાં સુધી ઝંખે સ્મરણ પીંછીનો એક ચિતારો.

-કાંતિ વાછાણી

કોણ શોધતુ ?

વિચારોનાં પડઘામાં એકાંતને કોણ શોધતુ,
મૌન લઈને આવે છે,શબ્દોને કોણ શોધતુ.

ઓરડાને દરવાજે નિખાલસતા સંકોરતી,
રગમાં રહી ગયેલી સ્મૃતિઓને કોણ શોધતુ.

આમ દરિયાના મોજામાં આવેગ છલકતી,
સ્પર્શની સંવેદનામાં વાચાને કોણ શોધતુ.

જતા સમયના ઝોંકામાં જીંદગી અટવાતી,
જીવનમાં ભુલાયેલા શૈશવને કોણ શોધતુ ?

અટકળોના આકાશમાં કૈ રોશની ઝળકતી,
ઝાકળના ટીપામાં સવારને કોણ શોધતુ,

કાંતિ વાછાણી અને જીગ્નેશ

યાદ લખાવજો

તકતીમાં નામ સુવર્ણ અક્ષરે લખાવજો,
આરસમાં હૈયાનાં હેત ઉમંગે લખાવજો.

કયાંક શૈશવ શેરીઓના સાદ લઈ કણસે
પથ્થરોની શબ્દાવલીમાં યાદ લખાવજો.

મુંગી વેદનાઓમાં કેટલીય ઉદારતા લેશે
મનનાં જખમ કોઈ ઘવાયેલા લખાવજો.

સ્વપ્નનાં એ ભગ્ન અવશેષ સોગદ દેશે,
ડાયરીને પાને પાને અનુવાદ લખાવજો.

વાંકીચુકી શેરીઓની સંવાદિતા ઓળખશે
ભુલી ગયાના ગમ દોહરાવતા લખાવજો.

કાંતિ વાછાણી

સુંવાળા સગપણ

અંતરના સાતેય પડદા ચીરીને ગઈ હતી,
અજબની વિટબંણાઓ ઘેરાઈ ગઈ હતી.

નયનમાં છલકાતી વસુંધરા કેમ ઓસરી,
જાણે વસંતમાં છલકતી જામ ઢોળાઈ હતી.

અંધકારમાં સપનાઓ નિશાસા કેમ ખંખેરે ?
કૈ મૃગજળના મોહની દિશાઓ વેરાઈ હતી.

રોમરોમ આશા હતી અમરવેલ ઉછેરવા,
સુંવાળા સગપણમાં કડવાશ મ્હોરાઈ હતી.

ભીતરમાં શબ્દ છે ઘણા આજ ઉકેલવા મથુ,
મનમાં લાગણી કેમ ઉતરડાઈ ગઈ હતી.

કાંતિ વાછાણી