લાગણીની વાત છે

લાગણીની વાત છે કે વેઠની,
આ ગઝલની વાત છે એ ઠેઠની.

પાર પામી જાય એ તો શાનથી,
આ અનોખી જાત છે એ શેઠની,

આ હસે કેવા અક્ષર મેળાપથી,
તોય એ ભીનીશ થૈ છે હેઠની.

આ દિશાઓની કરી દીવાલએ,
આંખમાં પટકાય છે તે વેઠની.

ચીસ કે ચિત્કાર એ લાચાર છે,
હોઠ પર આવે પછી એ વેઠની.

-કાંતિ વાછાણી (૬-૦૬-૨૦૧૨)

એ કુરીઅર છે અનોખા

વિચારો સાવ થઈ જાશે મલોખા,
જિગરના એ કુરીઅર છે અનોખા.

ઉઠાવી જાય છે પડદા મુલાયમ,
જુઓ દેખાય છે ર્દ્શ્યો જ નોખા.

કિનારા એમ ખાલી થાય તો શું ?
જવાના ક્યાં અમે લઈ દાંત બોખા.

ખરે છે એમ જાણે આંગળીથી,
નવા શબ્દો બનીને કંકુ ચોખા.

ખયાલી આજ કેવી હોય છે એ,
મળે છે પણ બની ખેરાત ખોખા.

-કાંતિ વાછાણી (૨૮-૦૫-૨૦૧૨)

આંસુ.

આંખોમાં છલકાશે આંસુ,
એ કેવા મલકાશે આંસુ.

દિલના દરવાજે દસ્તક દઈ,
પાંપણમાં પલકાશે આંસુ.

શબ્દો મળવા આવે સામે,
ક્યાં વાંકે પકડાશે આંસુ.

પગલાં ભૂસીને તરતાં એ,
નોખાં થૈ બદલાશે આંસુ.

તારી ને મારી વચ્ચે આ,
ડૂમો લૈ વખણાશે આંસુ.

-કાંતિ વાછાણી (૨૪-૦૫-૨૦૧૨)

ગઝલ ના બની શકે.

રંગાય જાવ તોય ગઝલ ના બની શકે,
વાચાળ પ્યાર હોય ગઝલ ના બની શકે.

આભાસ એ લખે છે મનોમન સનમ તણો,
આવી ખબરને તોય ગઝલ ના બની શકે.

જીવાય છે સલામત શૈશવ સંકોરતા,
જૂની છબી છે કો'ય ગઝલ ના બની શકે.

આ કાચની તલાશ બની આંખમાં પછી,
ભોકાય એક સોય ગઝલ ના બની શકે.

ભભકા બની અંજાય જશે અંધકારમાં,
ગઈ વાંભ એક ભોંય ગઝલ ના બની શકે.

કાંતિ વાછાણી (૨૧-૦૫-12)

જીંદગી અમથી ગુમાવી'તી તને

બારના ભાવે ઉઠાવી'તી તને,
જાત આખર મેં ફગાવી'તી તને.

પાનખર આવી અને ગઈ આંખમાં,
ફૂલથી કેવી સજાવી'તી તને.

ઝૂલફોમાં રોજ ઝળકે એમ મેં,
જીંદગી અમથી ગુમાવી'તી તને.

કાગળો થોડા પડે લખવા હવે,
કેટલા વખતે છુપાવી'તી તને.

ભીતરે આવી જશે લાગણી,
ક્યાંક વાતોમાં મનાવી'તી તને.

-કાંતિ વાછાણી (22-05-12)

જીવાય છે ઘાતમાં

લાભ દેખાય છે વાતમા,
એવુ ડોકાય છે જાતમા,

આંખ ખુલી અજાણે પછી,
ક્યાં રહેવાય છે નાતમાં.

વિષય વાસના આખરે,
તોય કે'વાય છે જાતમાં.

આવતી કાલની મોજ લે,
ભાગ્ય છલકાય છે રાતમાં.

ક્યાં જશો ? છળ કરીને હવે,
એમ જીવાય છે ઘાતમાં.

ચાલ એવો વલોપાત દે,
ના સહેવાય છે જ્ઞાતમાં.

કાંતિ વાછાણી ૧૮-૦૫-૨૦૧૨

લિસોટા ગમી જાય છે

સાંજનો આ નશો કૈ શમી જાય છે,
તોય કારણ વગર એ ગમી જાય છે.

રાતના અંધકારે દિવાનો થશે.
આખરે ચેતનાઓ ભમી જાય છે.

વેદનાઓ તમારે જ માથે પડી,
ભીતરે ડાઘ કેવા ખમી જાય છે.

રંગની આ મનોરમ દશાઓ બને,
એ પહેલા લિસોટા ગમી જાય છે.

આથમે કોઈ સોબત અજાણી બની,
લાગભાગે પછી તો નમી જાય છે.

-કાંતિ વાછાણી (૨૭-૦૪-૨૦૧૨)

હવે શક્યતા નથી

રસ્તે ફરી મળાય, હવે શક્યતા નથી,
ચિન્હો જુદા રખાય, હવે શક્યતા નથી.

તણખો ભલે મશાલ બની આગ ઓકશે.
તે ખ્યાલને મપાય, હવે શક્યતા નથી,

જોયા પછી સુઝે અક્ષર ધારદાર કૈ,
ટહુકા લખો બધાય, હવે શક્યતા નથી.

આભાસ હોય છે મઘમઘતા કિસ્સા તણો,
આ ચાલ કૈ ફંટાય, હવે શક્યતા નથી.

ભીંજાય એમ શબ્દ અનોખા લખી ગયા,
લ્યો 'કાન' એ બનાય, હવે શક્યતા નથી.

કાંતિ વાછાણી
૧૪-૦૧-૨૦૧૨ ગાગાલ ગાલગાલ લગાગાલ ગાલગા

ટહુકા મોસમના.

લખી દીધા અમારે નામ ટહુકા મોસમના,
અને કેવા થયા બદનામ ટહુકા મોસમના.

અનેરી મોજ માણી છે સવારે ફૂલોએ,
પતંગીયા લખે છે આમ ટહુકા મોસમના.

દિશાઓ નૂર બદલે તે પહેલા શબ્દો ઝૂરે,
પછી ઝાકળ બને છે જામ ટહુકા મોસમના.

ઘણાયે કારણો જોવા મળે છે જેના ખોળે,
અનિલ આંખે મળે છે આમ ટહુકા મોસમના.

ધરાને ક્યાં મળે શ્યામલ છવાયેલી આભા,
ગમે છે તોય એનું નામ ટહુકા મોસમના.


- કાંતિ વાછાણી

નજરથી

[વસંતતિલકા]
જોયા હશે નજરથી છલકાય લેવા,
ને આંખથી સહજમાં મલકાય એવા;
હા એજ તો સમયના સ્મરણે ચડેલા,
કેવા પ્રિયે સરળ તોય જુદા પડેલા.

થાશે મનોમન તલાશ ભલે અમારી,
ત્યાં લાગણી અવ મુખે ઉચ્ચરે વાણી;
ધીમા કસૂંબલ નશા ન ઉરે ચડેલા,
કેવા પ્રિયે અમ પંખી સપને જડેલા.

આઠે પહોર અજવાશ ભરી અજાણે,
તેવે સમે નયન શોભિત થૈ પિછાણે;
તે યાદના કરજમાં ન સંધાય મારે,
એ આખરે ગગનમાંય ખુલા પડેલા.

નોખું થશે નભ નિખાર રંગાઇ જાણે,
એવા સમે નવ ધરે મુજ વેણ ભારે.

-કાંતિ વાછાણી
૩-૦૭-૨૦૧૧

ગીત

મઘમઘતી મંજરીને મહેકાવતી આ ડાળ ઝૂલે સજની,
ક્યાક ટહુકા મધુરા લહેકાવતી આ કોયલ બોલે સજની.

અદકેરુ આયખુ ને વાત નિરાળી,
આ પાનખરના ઉજરડે રાત વિતાવુ,
આ અજવાળાને કાયામાં બાંધી,
એવી મોઘમ વસંતે જાત સતાવું.

લ્યો પળપળને છલકાવતી આ સુવાસ ખૂલે સજની,
મઘમઘતી મંજરીને મહેકાવતી આ ડાળ ઝૂલે સજની,

કોરુ મન બુંદ બુંદથી જાય પલળી,
એવા અનુભવે સ્પર્શી જાત વિતાવું.
આંખોમાં બાંધુ માયાને ઉજળી,
સતત વહેતા પ્રવાહે જાત વિતાવું.

આ ભીંની યાદોને દોહરવતી આ સુવાસ ખૂલે સજની,
મઘમઘતી મંજરીને મહેકાવતી આ ડાળ ઝૂલે સજની,


-કાંતિ વાછાણી
૨૧-૦૬-૨૦૧૧

વ્યથા

ગામને પાદર ગોકીરો થયો,
કોઈ બોલ્યુ લ્યો ફરી
પાછો એક તારો ખર્યો,
વિધિના વાંકે તું દંડાયો,
ટોડલે મુકેલ દિવો બુજાયો,
ઉજળી આંખે અંધાપો છલકાયો,
મારે આજ વિસામો ભૂસાયો...
ગામને પાદર ગોકીરો થયો....

કાંતિ વાછાણી

એ ગરમાળો

આંખોમાં આવી ઠંડક આપે એ ગરમાળો,
ઉપવનને આંજી ધખતો રાખે એ ગરમાળો.

તડકો જાણે થીજી ગ્યો એની જાતે દોસ્તો,
દિલને પ્રજાળી પડઘા પાડે એ ગરમાળો.

ભીનાશે યાદોમાં ટહુકાઓ છલકાશે કૈ,
લ્યો અણધાર્યા સ્મરણ લાવે એ ગરમાળો

સૂના રસ્તે વેરાયો કોનો સ્પર્શ ઉજળો,
આજે મોસમ ને લલકારે એ ગરમાળો.

જીવે છે આ ક્ષણ માણી લેવા ને ખુશ્બૂ
તોયે મૃગજળના મોજા લાવે એ ગરમાળો.

-કાંતિ વાછાણી
તા.૨૨-૦૫-૨૦૧૧

ભાવ છું

રોજ ભુલી જાવ છું,
જાણવા ને દાવ છું.

આખરે કોઇ માટે,
શ્ર્વાસનો સુજાવ છું.

આ ક્ષણો ખોટી જશે,
એ રુઝેલો ઘાવ છું.

કૈ અજાણે હું ભલે,
વાત માં બંધાવ છું.

થાય છે કૈ પ્રશ્ર્ન આ,
મૌનથી રુઝાવ છું.

છે ગઝલ કે કાવ્ય એ,
'કાન' તારો ભાવ છું.

-કાંતિ વાછાણી

હાઈકુ

વિખાય ગયું
સપનુ ઝાકળનું
સુર્યને જોતા.


ફુલો ને ચૂમે
ઝાકળ અજાણતા
ડાઘા મુકીને.

-કાંતિ વાછાણી

હરિ જોવા ને રે

હરિ જોવા ને રે...
મારા મન મંદિરમાં આનંદ ઉભરાય છે..

ભીતર ને ભીંજવતુ ક્યાંક ભજન ગવાય છે,
સવાર ને સાંજે આશાઓની હેલી મંડાય છે.

હરિ જોવાને રે....
મારા અંતરમાં ઝીણેરો સાદ સંભળાય છે...

છુટી મારી ઈચ્છાઓની વણજાર બંધાય છે,
કેમ કરી મારે સથવારો હરિનો સંધાય છે.

હરિ જોવાને રે....
મારી આંખોમાં અગમનાં એંધાણ વરતાય છે...

-કાંતિ વાછાણી

લાગણી

ઘેરી વળી આ વિસમતા શેરી માં,
કોઇના આગમનની રાહ જોતા
આ ડુસકાઓ અજાણે મારું શૈશવ લુંટતા,
ક્યા ખબર હતી સિમાડા ભુલ્યા પછી.
કોણ જાણે આ કાંઘ લેવા માટે
એને પણ રાત રોકાવુ પડે,
આથમતા અજવાસમાં લાગણી
આમ જ વેરાઈ ગઈ ખબર પણ ના રહી.....

-કાંતિ વાછાણી

અછાંદાસ

બા ગઈ વહેલી લોકલથી
એ જાણીને બાપા પણ ગયા,
અચાનક આંખોથી સપનુ સરી ગયું,
ડેલી ઍ ટહુકા થંભી ગયા,
નથી ટપાલીની આવ-જા કે
બારણે આવી ને વિસામો વિખરાઈ ગયો..
બા ગઈ વહેલી લોકલથી .......

-કાંતિ વાછાણી

કદર દેખાય છે

આ કલમથી એ કસર દેખાય છે,
એજ શબ્દોમાં જખમ દેખાય છે.

ઓસરી ગ્યા નૂર જાણે કેટલાં,
લાગણીની ક્યાં અસર દેખાય છે.

લ્યો અનોખો ટેરવાને ભાસ છે,
આખરે તેમાં જખમ દેખાય છે.

આજ ઓછપ કેમ લાગે વાતમાં
વેદનામાં ક્યાં ફરક દેખાય છે.

માણવા જેવી મળે તો એ ગઝલ
દાદ આપે તો કદર દેખાય છે.

-કાંતિ વાછાણી 16-1-2011

સાંચા જેવુ ભીતર જોઈએ

સાવ ખાલી એવુ ભીતર જોઈએ,
મૌન બોલે એવુ ભીતર જોઈએ,

કોણ આપે ખાતરી એ વાતને,
લાગણી થૈ એવુ ભીતર જોઈએ.

આ ઉધામા પણ હવે ના થાય તો,
જડભરત ના જેવુ ભીતર જોઈએ.

એક ક્ષણના અસ્તમાં આ ભૂલાય છે,
રાતભર હાર્યા એવુ ભીતર જોઈએ.

કમનસીબી કેમ રાખી જીવતરમાં,
લાગણી સાંચા જેવુ ભીતર જોઈએ.

-કાંતિ વાછાણી